امروز فهمیدم که :

      << بعضی موقع ها کارهایی رو انجام میدیم و به اصطلاح جامعه ی محترم مهندسین پروژه ایی رو اجرا میکنیم که توی اون لحظه نمی فهمیم چه کار بزرگی انجام دادیم . ولی وقتی چند وقت که میگذره و یه نگاه بهش میندازی می بینی کاری که انجام دادی، کاری بوده بسی عظیم!!! >>

       

پیش نوشت : میبینی اینم از سواتت! یه عُرضه نمی تونی بنویسی !!!! بعد اسم خودتو گذاشتی مهندس!!!!

اینو میخواستم بگم : بعضی موقع ها همه چیز برای اون چیزی که می خوای بشه و کلی منتظرش بودی مهیاست، اما خودِ آدم میزنه همشونو میترکونه یا به FUCK میده !! اینجاست که به طرف باید بگیم بی عُرضه ( اُرزه ، عُرذه ،  . . . حالا هر چی ) .

پس نوشت : دِ . . . ! تو چرا انقدر بی عُرضه بازی در اُوردی؟!؟! خاک بر سرت!!

هر برنامه ایی که می ریزیم یکی از این حالات رو حتما داره : یا برنامه غیر عادیه ( یعنی فراتر از توانایی و حقایقه ) یا اینکه برنامه عادیه و کسی که قرار برنامه رو اجرا کنه غیر عادیه و یا هم برنامه و هم آدمش عادیند ، البته شایدم جفتشون غیر عادی باشن!!!!

پ.ن : کدوم یکی از این گزینه ها شامل حال ِ برنامه ی من میشه؟

بعضی موقع ها آدم یه اشتباهی میکنه و وقتی متوجه اشتباهش میشه و میخواد جبرانش کنه پیرش در میاد. این مهم نیست که من چه اشتباهی کردم، اصلا!!! این مهمه که آدم یه اشتباهی میکنه و وقتی متوجه اشتباهش میشه و میخواد جبرانش کنه پیرش در میاد. 

این روزا اِنقدر خوابیدم که الان احساس کمبود ِ بیداری میکنم .